திருநாமம் 12
நிஜாருணப்ரபாபூர மஜ்ஜத் ப்ரஹ்மாண்ட மண்டலா
நிஜாருண ப்ரபா பூர மஜ்ஜத் ப்ரஹ்மாண்ட மண்டலா·निजारुणप्रभापूरमज्जद्ब्रह्माण्डमण्डला·Nijāruṇa-prabhā-pūra-majjad-brahmāṇḍa-maṇḍalā
ஓம் நிஜாருணப்ரபாபூரமஜ்ஜத்ப்ரஹ்மாண்டமண்டலாயை நம:
பதவுரை
Nija (நிஜ) – இயல்பான; தன்னுடைய; பிறரிடமிருந்து பெறப்படாத.
Āruṇa (ஆருண) – செந்நிறம்; விடியற்கால சிவந்த ஒளி; அருணோதயத் தேஜஸ்.
Prabhā (ப்ரபா) – ஒளி; பிரகாசம்; தேஜஸ்.
Pūra (பூர) – நிரப்புதல்; பெருக்கெடுத்த வெள்ளம்; முழுமையாகப் பரவுதல்.
Majjad (மஜ்ஜத்) – மூழ்கிய; ஆழ்ந்த; முழுவதும் நனைந்த.
Brahmāṇḍa (ப்ரஹ்மாண்ட) – பிரபஞ்சம்; அண்டம்.
Maṇḍalā (மண்டலா) – வட்டம்; மண்டலம்; முழுப் பிரபஞ்ச அமைப்பு.
Nijāruṇa-prabhā-pūra-majjad-brahmāṇḍa-maṇḍalā – தன்னுடைய இயல்பான செந்நிறத் தெய்வீக ஒளியால் முழுப் பிரபஞ்சத்தையும் மூழ்கடிக்கும் பராசக்தி.
சொற்பொருள்
தன்னுடைய இயல்பான செந்நிறப் பேரொளியால் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் நிறைத்து மூழ்கடிப்பவள்.
அல்லது,
தன் அருளொளியால் அனைத்தையும் வியாபித்து நிற்கும் பராசக்தி.
இலக்கண விளக்கம்
Nijāruṇa-prabhā-pūra-majjad-brahmāṇḍa-maṇḍalā என்பது நீண்ட சமாஸப் பதமாகும்.
- Nija – தன்னுடைய.
- Āruṇa – சிவந்த ஒளி.
- Prabhā – பிரகாசம்.
- Pūra – நிரப்புதல்.
- Majjad – மூழ்கடித்தல்.
- Brahmāṇḍa – பிரபஞ்சம்.
- Maṇḍalā – அண்ட மண்டலம்.
இவை இணைந்து, "தன்னுடைய இயல்பான அருண ஒளியால் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் மூழ்கடிப்பவள்" என்ற பொருளை அளிக்கின்றன.
இங்கு "அருணம்" என்பது ஒரு சாதாரண நிறத்தை அல்ல; உயிர்ப்பையும், ஞானத்தையும், கருணையையும், சக்தியையும் வெளிப்படுத்தும் தெய்வீக ஒளியைக் குறிக்கிறது.
நிருக்த விளக்கம்
முந்தைய திருநாமங்களில், அன்னையின் திருக்கோலமும், நான்கு திருக்கரங்களும், அவற்றில் விளங்கும் பாசம், அங்குசம், கரும்பு வில், மலரம்புகள் ஆகியவற்றின் தத்துவமும் விளக்கப்பட்டன.
இத்திருநாமம், அந்தத் திருக்கோலத்தின் எல்லையற்ற தெய்வீக ஒளியை வர்ணிக்கிறது.
அன்னையின் தேகம் அருண நிறமுடையது என்று மட்டும் இங்கு கூறப்படவில்லை.
அவளது இயல்பான அருள் ஒளி பெருக்கெடுத்து, பிரபஞ்சம் முழுவதையும் மூழ்கடிக்கிறது என்று கூறப்படுகிறது.
இது வெளிப்புற ஒளியைப் பற்றிய வர்ணனை அல்ல.
அறியாமையை அகற்றி, உயிர்களின் உள்ளத்தில் ஞானம் மலரச் செய்யும் அருள்-ஒளியின் வெள்ளம் ஆகும்.
விடியற்கால அருணோதயம் இருளை மெதுவாக அகற்றுவது போல, அன்னையின் அருள் உயிர்களின் மன இருளை நீக்கி, ஆன்மிக விழிப்புணர்வை எழுப்புகிறது.
எனவே, "நிஜாருணப்ரபாபூர மஜ்ஜத் ப்ரஹ்மாண்ட மண்டலா" என்பது அருளொளியால் அகிலத்தை நிறைத்து நிற்கும் பராசக்தியின் திருநாமம் ஆகும்.
புராண ஆதாரம்
பிரம்மாண்ட புராணத்தின் லலிதோபாக்யானம், ஸ்ரீ லலிதாம்பிகையின் திருமேனி அருண நிறமுடைய பேரொளியாக விளங்குவதாக வர்ணிக்கிறது.
அவளது தேஜஸ் சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகிய அனைத்தையும் கடந்த தெய்வீக பிரகாசமாக இருந்து, தேவர்களையும் உலகங்களையும் பேரானந்தத்தில் ஆழ்த்துவதாகக் கூறப்படுகிறது.
வேத / உபநிஷத் சாரம்
முண்டக உபநிஷத் கூறுகிறது:
न तत्र सूर्यो भाति न चन्द्रतारकंनेमा विद्युतो भान्ति कुतोऽयमग्निः।तमेव भान्तमनुभाति सर्वंतस्य भासा सर्वमिदं विभाति॥
Na tatra sūryo bhāti na candratārakaṁNemā vidyuto bhānti kuto'yam agniḥ;Tam eva bhāntam anubhāti sarvaṁTasya bhāsā sarvam idaṁ vibhāti.
இந்த உபநிஷத் வாக்கியம், அனைத்து ஒளிகளுக்கும் ஆதாரமான பரம்பொருளின் பேரொளியை எடுத்துரைக்கிறது.
ஸ்ரீவித்யை தத்துவம்
ஸ்ரீவித்யையில், அருண நிறம் மிக உயர்ந்த தத்துவச் சின்னமாகக் கருதப்படுகிறது.
அது வெறும் சிவப்பு நிறமல்ல.
ஞானமும், கருணையும், சக்தியும், ஆனந்தமும் ஒன்றிணைந்த பரிபூரண அருள் நிலை ஆகும்.
சாதகர் அன்னையை தியானிக்கும்போது, அந்த அருண ஒளி தனது இதயத்தில் பரவி, அறியாமையை அகற்றி, ஆன்மிக ஒளியை எழுப்புகிறது என்று சிந்திக்கிறார்.
வாழ்வியல் விளக்கம்
ஒரு சிறிய விளக்கே இருளை அகற்ற முடிகிறது.
அப்படியானால், அன்பு, கருணை, நல்லெண்ணம், அறிவு ஆகியவற்றின் ஒளி எத்தனை இதயங்களை மாற்றும்!
நமது வார்த்தைகள், செயல்கள், சிந்தனைகள் பிறருக்கு ஒளியாக அமைய வேண்டும்.
அப்போது நமது வாழ்க்கையும் அன்னையின் அருளொளியின் ஒரு சிறு பிரதிபலிப்பாக மாறும்.
அமுத மலர்
அவள் ஒளி வெளியை மட்டும் நிரப்பவில்லை.
இதயங்களையும் விழிப்புணர்வால் நிரப்புகிறது.
தியானச் சிந்தனை
- என் வாழ்க்கை பிறருக்கு ஒளியாக இருக்கிறதா?
- அறியாமையை விட அறிவை வளர்க்க முயலுகிறேனா?
- அன்னையின் அருளொளி என் மன இருளை அகற்ற அனுமதிக்கிறேனா?
- என் சிந்தனை, சொல், செயல் அனைத்திலும் கருணை ஒளிருகிறதா?
சுருக்கம்
"நிஜாருணப்ரபாபூர மஜ்ஜத் ப்ரஹ்மாண்ட மண்டலா" என்ற திருநாமம், தன்னுடைய இயல்பான அருண நிறத் தெய்வீக ஒளியால் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் நிறைத்து மூழ்கடிக்கும் ஸ்ரீ லலிதாம்பிகையைப் போற்றுகிறது. "நிஜம்" அவளது சுய இயல்பையும், "அருணம்" கருணை, ஞானம், சக்தி ஆகியவற்றின் பேரொளியையும், "ப்ரபாபூரம்" அந்த ஒளியின் பரவலையும், "ப்ரஹ்மாண்ட மண்டலம்" அகில பிரபஞ்சத்தையும் குறிக்கின்றன.
முந்தைய திருநாமங்களில் அன்னையின் திருக்கோலமும், திருக்கரங்களின் தத்துவமும் விளக்கப்பட்டன; இத்திருநாமம் அவளது பேரொளி அகிலத்தையும் வியாபித்திருப்பதை எடுத்துரைக்கிறது. வேதங்களும் உபநிஷத்துகளும் அனைத்து ஒளிகளுக்கும் ஆதாரமான பரம்பொருளின் பிரகாசத்தைப் போதிக்கின்றன. ஸ்ரீவித்யை மரபில், அந்த அருண ஒளி ஞானம், கருணை, ஆனந்தம் ஆகியவற்றின் ஒருமைப்பாட்டைக் குறிக்கிறது. வாழ்வியல் நோக்கில், நாமும் அறிவு, அன்பு, கருணை ஆகியவற்றை உலகில் பரப்பும் ஒளியாக வாழ்வதே இந்தத் திருநாமம் நமக்கு அளிக்கும் உயர்ந்த வாழ்க்கைப் பாடமாகும். அருளின் அருண ஒளியால் அகில பிரபஞ்சத்தையும் இதயங்களையும் நிறைக்கும் பராசக்தியே நிஜாருணப்ரபாபூர மஜ்ஜத் ப்ரஹ்மாண்ட மண்டலா.
12-ஆம் திருநாமத்துடன் முதல் பகுதி (1–12) இயற்கையாக ஒரு நிறைவை அடைகிறது.
- 1–3 : அன்னையின் பரம்பொருள் நிலை.
- 4–6 : அவளது அவதாரமும் பேரொளியும்.
- 7–11 : அவளது திருக்கோலமும் நான்கு திருக்கரங்களின் தத்துவமும்.
- 12 : அந்தத் திருமேனியிலிருந்து பரவும் அருண அருளொளி அகிலத்தையும் வியாபிப்பது.
இந்த வரிசை வாசகருக்கு லலிதோபாக்யானத்தின் ஆரம்பக் காட்சியை கண்முன் நிறுத்தும் ஓர் ஆன்மிக அனுபவமாக அமைகிறது